Pabi-Dexamethason tabletki

Opis leku:

Działanie leku

Bardzo silne i długotrwałe przeciwzapalne (ok. 6-7 razy silniejsze od prednisonu), przeciwuczuleniowe, przeciwświądowe i obniżające odporność (immunosupresyjne), wpływa na gospodarkę węglowodanową, białkową (podwyższa stężenie glukozy we krwi, zwiększa rozpad białka, czyli katabolizm) – lek z grupy syntetycznych glikokortykosteroidow (substancji o zbliżonym działaniu do naturalnych hormonów sterydowych wydzielanych przez korę nadnerczy) pozbawionych praktycznie wpływu na gospodarkę mineralną (zatrzymywanie sodu i powstawanie obrzęków – w odróżnieniu od prednizonu i prednizolonu, a zwłaszcza fludrokortyzonu – fludrocortisone).

Niedoczynność nadnerczy (choroba Addisona – leczenie przyczynowe). Ciężkie, oporne na inne metody leczenia schorzenia, w których dominuje nasilony stan zapalny lub poważne zaburzenia układu odpornościowego (m.in. schorzenia reumatologiczne o ciężkim, postępującym przebiegu – np. reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, toczeń rumieniowaty układowy; ostre choroby alergiczne o ciężkim przebiegu, w tym astma oskrzelowa i obrzęk naczynioruchowy; sarkoidoza; ciężkie postacie wrzodziejącego zapalenia jelit; ciężkie schorzenia skóry (pęcherzyca, ciężki rumień wielopostaciowy, czyli choroba Stevensa-Johnsona, niektóre choroby krwi – m.in. białaczki, niedokrwistość hemolityczna nabyta; obrzęk mózgu; ciężkie zapalenia tęczówki oka, nerwu wzrokowego; niektóre schorzenia wątroby, nerek, w tym kłębkowe zapalenia nerek, zespoły nerczycowe); przeszczepy narządów; pomocniczo w nowotworach złośliwych.
Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy; psychozy; osteoporoza; zakażenia bakteryjne, wirusowe (w tym: półpasiec, ospa wietrzna, opryszczka, grypa) i grzybicze; czynna gruźlica płuc. Szczególne środki ostrożności obowiązują u chorych z nadciśnieniem tętniczym (bezwzględnie konieczne unormowanie ciśnienia za pomocą leków obniżających ciśnienie), niewyrównaną niewydolnością krążenia, miażdżycą naczyń obwodowych, cukrzycą (zmniejszenie tolerancji węglowodanów u osób zdrowych; zwiększenie zapotrzebowania na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe u osób chorych na cukrzycę; bezwzględnie konieczne wyrównanie cukrzycy za pomocą diety i leków), zaburzeniami gospodarki tłuszczowej (lipidowej), dną moczanową, niewydolnością nerek, zaćmą, jaskrą, skazą krwotoczną, miastenią, zaburzeniami psychicznymi, skłonnością do zakrzepicy, zaburzeniami cyklu miesiączkowego, u chorych długotrwale unieruchomionych (stany pooperacyjne, złamania kości). Wymienione powyżej dolegliwości mogą pojawić się (lub ujawnić) podczas długotrwałego leczenia glikokortykosteroidami. Działanie glikokortykoidów nasila się u pacjentów z niedoczynnością tarczycy i marskością wątroby. Glikokortykosteroidy mogą nasilać bądź wywoływać zaburzenia psychiczne (psychozy posteroidowe). Glikokortykosteroidow nie należy stosować w chorobie Cushinga (schorzenie, którego przyczyną jest nieprawidłowe, nadmierne wydzielanie hormonu ACTH przez przysadkę mózgową, co powoduje pobudzenie kory nadnerczy do wytwarzania nadmiaru własnych glikokortykosteroidow; chorobę Cushinga należy odróżniać od zespołu Cushinga, który jest zespołem objawów chorobowych związanych z długotrwałym podawaniem glikokortykosteroidow jako leków, a więc jest działaniem niepożądanym terapii glikokortykosteroidami. Zespół lub choroba Cushinga odznaczają się występowaniem charakterystycznych objawów, takich jak otyłość – głównie otłuszczenie tułowia i twarzy, tzw. twarz księżycowata przy nieproporcjonalnie chudych kończynach, rozstępy na skórze, wylewy krwawe w skórze i tkance podskórnej, trądzik posteroidowy, opóźnienie gojenia się ran, nadciśnienie tętnicze, osteoporoza, zaburzenia nastroju i snu, cukrzyca – tzw. cukrzyca posteroidowa, osłabienie siły mięśniowej, u dzieci – opóźnienie wzrostu kostnego z następową karłowatością). Stosowanie glikokortykosteroidow podczas ciąży może być przyczyną niewydolności kory nadnerczy u noworodka.
Działanie deksametazonu (oraz innych glikokortykosteroidow) osłabia jednoczesne stosowanie leków przeciwpadaczkowych, przeciwuczuleniowych (antyhistaminowych), rifampicyny, efedryny (ephedrine – występuje także jako składnik w lekach złożonych – m.in. Tussipeet), natomiast nasila – jednoczesne stosowanie żeńskich hormonów płciowych – estrogenów (m.in. estradiol, także zawarty w doustnych środkach antykoncepcyjnych). Deksametazon osłabia działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenocoumaroł) i doustnych leków przeciwcukrzycowych (należy rozważyć konieczność zwiększenia dawkowania tych leków). Łączne przyjmowanie deksametazonu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, a także alkoholu zwiększa ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego. Deksametazon nasila działanie niektórych leków moczopędnych (furosemid, torasemid, hydrochlorothiazid, chlorthalidone) w zakresie obniżania stężenia potasu we krwi (możliwość spadku stężenia potasu – hipokaliemia, wyzwalającego m.in. zaburzenia czynności serca, osłabienie mięśniowe, zaburzenia funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego).
Przyjmować po posiłkach, ściśle indywidualne w zależności od rozpoznania; dorośli i dzieci powyżej 13. roku życia: zazwyczaj 0,5-16mg (niekiedy 32 mg) na dobę podzielonych na 2 dawki: większa podawana po śniadaniu i mniejsza – przed godziną 17.00; dzieci do 1. roku życia: 0,25-1 mg na dobę; dzieci 1.-12. rok życia: 0,25-2 mg na dobę. Po uzyskaniu poprawy dawka leku powinna być bardzo powoli obniżana do najmniejszej skutecznej (patrz UWAGI).
cena do 5 zł, Rf
tabletki po: 0,5 mg, 1 mg; deksametazon
UWAGI: długotrwałe stosowanie deksametazonu, podobnie jak wszystkich leków z grupy glikokortykosteroidów prowadzi do zahamowania własnej czynności kory nadnerczy i tym samym – do ich przejściowej niewydolności (zahamowanie naturalnej osi wydzielania hormonów określanej jako oś podwzgórze mózgowe – przysadka mózgowa – nadnercza, określane jako zespół Cushinga – patrz PRZECIWWSKAZANIA); nagłe odstawienie leku może spowodować bardzo niebezpieczne następstwa, uzależnione od niedoboru hormonów kory nadnerczy. Glikokortykosteroidów stosowanych przewlekle nigdy nie należy odstawiać nagle; zmniejszanie dawki leku odbywa się w bardzo wolnym tempie (ok. pół do 1 mg co 2 tygodnie) – zawsze pod kontrolą lekarza! W przypadku wystąpienia podczas przewlekłego leczenia sytuacji stresowych (m.in. zabieg operacyjny, uraz lub zakażenie) wzrasta zapotrzebowanie organizmu na hormony kory nadnerczy – dawka glikokortykosteroidów powinna zostać wtedy odpowiednio zwiększona. Glikokortykosteroidy maskują objawy zakażenia, a zarazem zmniejszają naturalną odporność na zakażenia (działanie immunosupresyjne); w związku z tym przed rozpoczęciem przewlekłego leczenia glikokortykosteroidami należy wyeliminować możliwe ogniska zakażeń (m.in. chore zęby; zakażenia górnych dróg oddechowych: zatok, uszu; zakażenia skóry; zakażenia układu moczowego i ginekologiczne), oraz wykluczyć chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, cukrzycę, zaćmę, jaskrę, gruźlicę, zaburzenia krzepnięcia krwi, rozpocząć skuteczne leczenie nadciśnienia tętniczego i schorzeń układu krążenia. Ospa wietrzna i odra mogą mieć cięższy przebieg u osób leczonych doustnie glikokortykosteroidami, dlatego osoby, które nie przebyły tych chorób, powinny unikać kontaktu z chorymi na ospę wietrzną i odrę. W razie kontaktu z chorymi, w zależności od wskazań, może być konieczne leczenie immunoglobuliną przeciw ospie wietrznej lub dożylnie immunoglobuliną. W przypadku wystąpienia ospy wietrznej, można rozważyć także podawanie leków przeciwwirusowych. Podczas długotrwałego leczenia jest wskazana okresowa kontrola morfologii krwi, oznaczanie poziomu cukru, sodu, potasu, białka całkowitego, cholesterolu, kreatyniny we krwi, a także badanie kału na obecność krwi utajonej (ujawnienie bezobjawowych krwawień z przewodu pokarmowego); wskazane jest także okresowe badanie okulistyczne. W niektórych przypadkach należy rozważyć dodatkowe podawanie preparatów wapnia (calcium) i witaminy D3 (zapobieganie osteoporozie posteroidowej, wywołanej m.in. zmniejszeniem wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego i zarazem zwiększeniem wydalania tego pierwiastka z moczem podczas stosowania glikokortykosteroidów, co może prowadzić do obniżenia stężenia wapnia i wypłukiwania wapnia z kości). Glikokortykosterydy nie powinny być stosowane co najmniej 8 tygodni przed i 2 tygodnie po przeprowadzeniu szczepień ochronnych. Dieta podczas długotrwałego stosowania glikokortykosteroidów powinna być bogata w białko, wapń, potas oraz witaminy, ale uboga w sól (niskosodowa) – o ile lekarz nie zadecyduje inaczej.

Pabi-Dexamethason a alkohol alkohol
Pabi-Dexamethason u osób starszych(65 lat i więcej)
Pabi-Dexamethason dla dzieci(do 18 lat)
Pabi-Dexamethason w ciąży
Pabi-Dexamethason a karmienie piersią
Pabi-Dexamethason a prowadzenie pojazdów
Pabi-Dexamethason refundacja

Opinie o leku Dodaj własną opinię Zadaj pytanie na forum
Brak opinii. Ten lek czeka na Twoją opinię. Jeśli masz pytanie odnośnie działania tego leku zadaj je na forum o lekach.



Dodaj Opinię

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Cena
Skuteczność
Czas działania