Miejscowe leczenie łuszczycy

Łuszczyca jest uwarunkowaną genetycznie, niezakaźną, przewlekłą chorobą, charakteryzującą się nawrotowym przebiegiem z okresami ustępowania i zaostrzania objawów takich jak rumień i wykwity wyraźnie odgraniczone od zdrowej skóry. W obrębie tej jednostki chorobowej rozróżnia się kilka postaci klinicznych w zależności od charakteru i nasilenia ognisk zapalnych oraz ich lokalizacji na ciele. Zmiany o charakterze łuszczycowym dotyczą najczęściej skóry łokci i kolan oraz owłosionej skóry głowy. Czasem obejmują także płytki paznokciowe i wyjątkowo rzadko błony śluzowe. Istotą choroby jest wzmożona liczba podziałów komórkowych w warstwie podstawnej naskórka oraz nieprawidłowy i przyspieszony cykl dojrzewania keratynocytów, czyli komórek naskórka.

Leczenie łuszczycy

Przyczyna choroby jest wciąż nieznana, dlatego proces leczenia ma charakter objawowy. W terapii łuszczycy stosuje się leki miejscowe, fototerapię oraz leczenie ogólne. U około 65% pacjentów do znacznej redukcji objawów wystarcza leczenie miejscowe. W tym celu stosuje się różnego rodzaju maści i płyny do użytku zewnętrznego. Maja one na celu złuszczenie zrogowaciałego naskórka i ograniczenie proliferacji, czyli nadmiernych podziałów keratynocytów oraz zmniejszenie stanu zapalnego.

Podstawą leczenia zewnętrznego jest usunięcie łuski, do czego służą preparaty keratolityczne. Wśród nich najczęściej stosowany jest kwas salicylowy w stężeniach 5-10%. Złuszczenie zewnętrznej grubej warstwy naskórka jest bardzo istotne, ze względu na to, iż uniemożliwia ona dotarcie leków do głębszych warstw naskórka i skóry właściwej, gdzie toczy się proces chorobowy. Z tego względu kwas salicylowy łączony jest z różnymi lekami m.in. glikokortykosteroidami. Szczególnie godne polecenia są połączenia kwasu salicylowego z mocznikiem. Substancja ta wpływa bowiem na zatrzymanie wody w warstwie rogowej naskórka. Przykładowe preparaty to: Salicylol, Keratolit, Hasceral.

Kolejną grupą leków stosowanych miejscowo są glikokortykosteroidy, a wśród nich m.in.: flumetazon, betametazon, klobetazol. Mimo częstych powrotów zmian łuszczycowych po zakończeniu kuracji i wielu działań niepożądanych występujących podczas stosowania, leki te są wciąż najczęściej stosowane w terapii łuszczycy. Mogą być aplikowane jedynie na niewielkie i zadawnione ogniska. Zaleca się naprzemienne stosowanie z innymi lekami do stosowania miejscowego, ze względu na słabnącą wrażliwość zmian zapalnych na dany lek.

W leczeniu łuszczycy dużą rolę odgrywają także pochodne witaminy D kalcytriol, kalcypotriol i takacytol. Ich działanie polega na hamowaniu nadmiernej proliferacji komórek skóry. Działają przeciwzapalnie hamując gromadzenie neutrofilów i limfocytów T w skórze. Wykazano, że kalcytriol nie powoduje istotnych działań niepożądanych, nawet w przypadku stosowania go na rozległe powierzchnie skóry. Należy jednak pamiętać, że leki z tej grupy nie powinny być stosowane u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wapniowo – fosforanowej.

Tazaroten jest to pierwszy retinoid wprowadzony do miejscowego leczenia łagodnej i średnio nasilonej łuszczycy. Lek jest dostępny w postaci żelu w dwóch stężeniach 0,05% i 0,1%. Działa poprzez normalizację procesu proliferacji i różnicowania keratynocytów. Niewątpliwą zaletą jest stosowanie go tylko raz dziennie.

Zupełną nowością w terapii łuszczycy jest stosowanie cyjanokobalaminy, czyli witaminy B12 w postaci maści. Na polskim rynku dostępny jest tylko jeden preparat o takim składzie – Mavena B12 (dawna nazwa – Regividerm). Cyjanokobalamina jest skuteczna w leczeniu niebakteryjnych zapaleń skóry takich jak łuszczyca czy atopowe zapalenie skóry.

Najstarszą grupą leków stosowanych w leczeniu łuszczycy są dziegiecie i smoły. Substancje te otrzymuje się w procesie suchej destylacji takich materiałów jak drewno rożnych rodzajów drzew np. brzozy, sosny, buku lub węgla kamiennego. Ich stosowanie zmniejsza odczyn zapalny poprzez hamowanie procesów oddychania tkankowego i redukcję podziałów komórkowych. Ponadto wykazują właściwości antyseptyczne i bakteriobójcze. Niestety ze względu na nieprzyjemny zapach i trudne do usunięcia zabrudzenia nie są chętnie stosowane przez pacjentów. Mogą także powodować podrażnienia skóry, dlatego też na początku zalecane jest rozrzedzanie preparatów tego typu z innym obojętnym nośnikiem np. maścią cholesterolową. Podrażnienia nasilają się zwłaszcza po bezpośredniej ekspozycji na światło słoneczne, dlatego też w trakcie stosowania należy unikać kontaktu miejsc objętych leczeniem z promieniowaniem słonecznym. Przykładowe maści to Delatar oraz Psorisan z dodatkiem tlenku cynku i kwasu salicylowego. Szampony z dodatkiem dziegci są zalecane w leczeniu łuszczycy owłosionej skóry głowy. Dostępne są następujące preparaty: Freederm Tar, Denorex, Polytar i inne.

W leczeniu ognisk zapalnych łuszczycy należy także pamiętać o terapii wspomagającej. Z uwagi na suchość skóry zalecane jest jej częste nawilżanie i natłuszczanie, najlepiej za pomocą maści z alantoiną lub dermokosmetyków. Wskazane są także zabiegi balneoterapeutyczne.

Miejscowe Opinie Dodaj własną opinię Zadaj pytanie na forum
Brak opinii. Ten lek czeka na Twoją opinię. Jeśli masz pytanie odnośnie działania tego leku zadaj je na forum o lekach.



Dodaj opinię

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Cena
Skuteczność
Czas działania